Tijdens mijn leven krijg je wel eens
cadeautjes. Hele handige dingen, ontroerende dingen, of heel lelijke dingen die
na vertrek van de gulle gever meteen ergens achterin een kast op zolder verdwijnen.
Die kom je dan weer tegen als je gaat
opruimen. Van sommige dingen denk je dan “wat moet ik ermee?”
In het boek Opgeruimd van Marie Kondo heb ik gelezen dat je tijdens het
opruimen al die cadeautjes gerust weg mag doen. Weggeven, verkopen, naar de kringloop,
weggooien – wat dan ook.
Volgens Marie Kondo is namelijk gebaar
van de gulle gever het cadeau, niet die mooie tekening van je kind of dat
spuuglelijke schilderijtje van je schoonmoeder (bijvoorbeeld).
De knutsels van de kleinkinderen zijn
voor mij een verhaal apart. Ik bewaar er een paar en die staan te pronken op
een kastje in de kamer. Tot de volgende vol trots gegeven wordt – dan mag de
oude weg.
En natuurlijk doe je dat pas wanneer de
kindertjes al lang weer naar huis zijn, en wanneer er geen risico is dat ze hun
meesterwerk in de papierbak zien liggen.
Vandaag was een kastje in de kamer aan
de beurt om opgeruimd te worden. Alles eruit en eens kritisch bekijken. Er zijn
was spullen van manlief bij dus die gaan weer terug. Dat komt later wel een
keer.
En kijk eens wat ik weer tegenkom: het
tafelkleed!
In 1980 heb ik voor onze verloving een
tafelkleed cadeau gekregen, zo eentje met een voorbedrukt patroon wat
geborduurd moest worden. Ik heb daar heel wat uurtjes werk inzitten, en iedere
keer als ik dat ding weer tegenkom zit ik weer zachtjes te lachen. Vroeger vond
ik dat ding namelijk fantastisch! Maar nu allang niet meer.
Dus vandaag gaat hij dan eindelijk toch echt weg. Dat ding is hopeloos uit de tijd, stinkt muf, er zitten bruine (roest?) vlekjes in…..
Ik heb een grote hoek afgeknipt, een
hoek waarvan al het borduurwerk klaar is. Die bewaar ik. Dat stuk wordt eerst
gewassen en daarna kan hij bij mijn verzameling quiltstofjes.
Het is altijd heel erg leuk om dit soort
stofjes in een quilt te verwerken.
De borduurzijde en het kleine schaartje die
in een platgedrukt sigarendoosje zaten gaan bij de rest van mijn
borduurspullen.
Weer een kastje klaar – en het zonnetje
begint te schijnen. Wat wil een mens nog meer?
